روزنامه پراودا- ترجمه الناز گرجی

کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ترکیه (KPT)، یکی از چهار مرکز ملی پیشرو اتحادیه‌ های کارگری، پس از شکست مذاکرات با مقامات این کشور در باره افزایش دستمزد شرکت‌ های دولتی، اعتصاب عمومی اعلام کرد. به گفته این سازمان، بیش از 600 هزار کارمند از 500 شرکت به اعتراضات خواهند پیوست.
حزب کمونیست، بر افزایش 1800 هزار لیره ترکیه به عنوان دستمزد پایه روزانه و همچنین افزایش 75 درصدی دستمزدها در طول یک سال اصرار دارد. این خواسته‌ ها در حالی مطرح شد که پیشنهاد دولت برای افزایش دستمزدها  از 16.67 در صد (نرخ تورم واقعی در کشور) به 11 در صد کاهش یافته بود. امروز، حداقل دستمزد ماهانه در بخش دولتی 46 هزار و 990 لیره است.

در پی خلف وعده دولت، تجمع گسترده‌ ای در خارج از دفتر مرکزی اتحادیه کارگری در پایتخت ترکیه برگزار شد. در حالی که معترضان شعار می‌دادند: «نه کار، نه نان، نه صلح!»، «پیروزی در اتحاد است!»، «بازگشتی در کار نیست!»، معدنچیان نیز با فریاد های بلند، خشم خویش را با کوبیدن کلاه ایمنی خود به زمین ابراز می‌ کردند.

ارگون آتالای، رهبر حزب کمونیست ترکیه، که در اعتراضات در آنکارا سخنرانی می کرد، به شدت از اقدامات مقامات دولتی انتقاد کرد و ابتکارات جدید حقوق و دستمزد آنها را «تحقیرآمیز برای شأن کارگران» خواند و خواستار عمل به وعده‌ های قبلی شد.

کارمندان اداره کل بزرگراه‌ها، اداره دولتی سازه‌ های هیدرولیکی، شرکت‌های راه‌آهن و سازمان‌های انرژی به شورش گسترده کارمندان بخش دولتی پیوسته‌ اند.

 از اول آگوست، بیش از 1500 معدنچی شاغل در معادن «بور» به اعتصاب پیوسته‌ اند. این اعتراض، فعالیت‌های سه شرکت دولتی کلیدی در اسکی‌ شهر، کوتاهیه و بالیکسیر را که ترکیبات این عنصر، که نقش مهمی در صنعت، از جمله متالورژی و انرژی هسته‌ ای ایفا می‌ کند، استخراج می‌ شوند، تهدید می‌ کند و ممکن است صادرات مواد اولیه را مختل کند، زیرا در این شرکت‌ ها که سالانه حدود 1 و 62  میلیارد دلار «بور» تولید می‌ شود، بدون تولید ذخایر برای روز های آتی فعالیت می‌ کنند.

در حالی که اعتصاب‌ کنندگان در ترکیه جدیدا در حال آمادگی برای اعتراضات هستند، کارگران راه‌ آهن در لهستان از قبل اعتصاب خود را تمام کرده‌ اند. شرکت‌ کنندگان در اعتصاب سه روزه که این هفته بزرگراه‌ های کلیدی در سراسر این کشور را مسدود کردند و در ده‌ ها شهر به خیابان‌ها آمدند، از عدم حمایت دولت از راه‌ آهن، شرایط نابرابر برای رقابت، تعرفه‌ های گزاف برای دسترسی به زیرساخت‌ ها و قیمت بالای برق ناراضی هستند. لهستان گران‌ ترین انرژی کششی را در اتحادیه اروپا دارد.

علاوه بر این، کارگران حمل و نقل معتقدند که سیاست «ضد بحران» که توسط دونالد توسک، نخست وزیر دنبال می‌شود، این صنعت را نابود و آن را از درآمد محروم می‌ کند و هزاران نفر را به صف بیکاران می سپارد. همانطور که اتحادیه‌ های کارگری تأکید کردند، مقامات این کشوراهمیت استراتژیک و سازگاری حمل و نقل ریلی با محیط زیست را نادیده می‌ گیرند و با تکیه بر حمل و نقل جاده‌ ای، به آن اجازه می‌ دهند از زیرساخت‌های رایگان تأمین مالی شده از خزانه دولت استفاده کند.

پاول یانسکی، نماینده اتحادیه رانندگان راه آهن لهستان، در مورد این وضعیت اظهار داشت: «ما نامه‌ ای جمعی نوشتیم که در آن مشکلات خود را شرح دادیم، اما هیچ پاسخی از نمایندگان وزارت حمل و نقل دریافت نکردیم و حتی آنها بکلی نمی‌خواستند با ما صحبت کنند. ظاهراً کسی در رأس [سازمان] تصمیم گرفته است که از حمل و نقل جاده‌ ای پول در بیاورد، نه از راه آهن.»

دلیل اعتصاب، بیانیه‌ ای بود که در ماه ژوئن توسط مدیریت راه آهن در مورد قصد خود برای ادامه اخراج‌ های دسته جمعی صادر شد. طبق برنامه بزرگترین اپراتور حمل و نقل کشور، بیش از 1 هزار کارمند ممکن است در سال 2025 و حدود 1 هزار و 500  نفر در سال 2026 شغل خود را از دست بدهند.
معترضان خشمگین در ورشو با این جمله که «اگر امکانات حمل و نقل را از دست بدهیم، این سوال پیش می‌آید: میلیون‌ها تن مواد مورد نیاز برای سرمایه‌ گذاری‌های بزرگ چگونه تحویل داده خواهد شد! یک قطب حمل و نقل مرکزی، یک راه‌ آهن پرسرعت یا یک نیروگاه هسته‌ ای؟ با کامیون‌های سنگین؟ آنها جاده‌ های لهستان را کاملاً نابود خواهند کرد» توجه عموم را به این واقعیت جلب کردند که بی‌ تفاوتی مقامات به مشکلات کارگران راه‌ آهن به معنای مرگ تدریجی کل صنعت است.

اعتصاب 72 ساعته، همانطور که پیش‌ بینی می‌شد، باعث اختلال در حمل و نقل کشور شد. بیشتر این مشکلات در مازوویا، کویاویا، پودلاسیه، مالوپولسکا، استان لوبلین، سیلسیا، ویلکوپولسکا، منطقه سوینتوکرزیسکی و پومرانی غربی رخ داد.

با این حال، مشخص نیست که این اقدامات گسترده چگونه بر تأمین سلاح به اوکراین تأثیر گذاشته است، با توجه به اینکه بزرگترین مرکز یاسنکا، که برای این اهداف استفاده می‌شود، در لهستان واقع شده است. از جمله، تجهیزات نظامی که از ایالات متحده آمریکا به اینجا می‌ رسد. اتفاقاً، آندری دودا، رئیس جمهور در حال کناره‌ گیری لهستان، اخیراً با افتخار اعلام کرد که طرف لهستانی با تأمین تجهیزات نظامی «اوکراین را نجات داده است».

https://gazeta-pravda.ru/issue/82-31719-14-avgusta-2025-goda/sotsialnyy-protest-za-rubezhom82-25

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده