|
از نتایج سیاست های غلط جمهوری اسلامی "زنگزور" از چنگ ایران در می آید! |
|
این هفته روسای جمهور آذربایجان و ارمنستان در واشنگتن تفاهمی را برای اجاره کریدور موسوم به "زنگزور" به آمریکا امضا کردند. این کریدور جمهوری اذربایجان را از طریق ارمنستان به قره باغ و از آنجا به ترکیه متصل می کند. تفاهم امضا شده هر چند هنوز یک معاهده الزام آور نیست ولی دست آمریکا را برای نفوذ به منطقه قفقاز و اخلال در ترانزیت کالاها از سمت چین بازتر می کند. حکومت ایران این بار هم با از دست دادن فرصت ها با این واقعیت جدید روبرو شد. اکنون وضع طوری است که همه بازیگران جهانی و منطقه ای، ایران را اگر خصم خود ندانند، دارای حکومتی ناپایدار و متزلزل و غیرقابل اعتماد می دانند. این وضع باعث شده که غرب در تلاش خود برای تجزیه ایران راسخ تر شود و متحدان ایران مانند روسیه و چین - و در این مورد - ارمنستان نتوانند روی ثبات و پایداری حکومت حساب کنند. مشکل بزرگ سیاستگذاران حکومتی آن است که می خواهند با غرب به حساب روسیه و چین بجنگند بدون اینکه متقابلا خود در این زمینه همکاری کنند. مثلا مشکل امنیت در خلیج فارس را بیش از آنکه مشکل ایران بدانند، مشکل چین می دانند که گویا چین خودش یک راه حلی برای آن پیدا خواهد کرد. همینطور مشکل امنیت در قفقاز، مشکل روسیه است نه ایران. با این نگاه، می توان در داخل همه رسانه ها را بدست روسیه ستیزان و چین گریزان سپرد و در عین حال انتظار داشت که هر کجا مشکل امنیتی برای ایران پیش اید، چین و روسیه بدلیل منافع خود دخالت کنند و راه حلی پیدا کنند. حکومت هم به ظاهر "مستقل" خود ادامه دهد، استقلالی که نتیجه آن تجزیه ایران بدست آمریکا و غرب خواهد بود. حاصل این نگاه آن شد که ایران کریدور شمال – جنوب روسیه با اقیانوس هند و شرق – غرب چین به اروپا را قفل کرد و اجازه فعال شدن آنها را نداد به امید اینکه آمریکا را نرنجاند و از چین و روسیه باجگیری کند. سپردن بندر چابهار به هند، عدم پذیرش پیشنهاد روسیه برای وصل شدن به توان پدافندی آن کشور، خرید نفت چین به درهم امارات و بیرون کردن چین از طرح های نفتی و اتومبیل سازی و سپردن آنها به فرانسوی هایی که بلافاصله پس از خروج آمریکا از برجام، ایران را ترک گفتند نمونه ای از این سیاست نابخردانه باجگیری متوازن بود که سرانجام نتیجه ای نداد. هم محور مقاومت از دست رفت، هم جنگ به ایران کشید، هم از ظرفیت چین برای توسعه زیرساخت های بندری و ریلی و جاده ای داخلی و بهبود اوضاع اقتصادی کشور بهره ای گرفته نشد، هم از توان نظامی روسیه استفاده نشد، هم به بازارهای اوراسیا که روسیه برای ایران باز کرد بی توجهی شد و هم ایران توسط اسرائیل و آمریکا مورد تجاوز قرار گرفت و بمباران شد. آنچه درباره کریدور زنگزور رخ داد نیز بخشی از این وضع است. ایران کریدور زنگزور را مشکل روسیه می دانست نه مشکل ایران. ضمن اینکه برای حل آن حاضر نبود با روسیه همکاری کند. بنابراین روسیه وظیفه داشت که خود به تنهایی و در حالی که امامان جمعه ایران از حمله آذربایجان به ارمنستان حمایت می کنند، بدون تنبیه و برکناری این امامان جمعه، یک تنه جلوی کریدور زنگزور را که در مرز ایران واقع شده - نه روسیه - بگیرد. اگر تجاوز نظامی اسرائیل و آمریکا به ایران موجب تجدید نظر در این سیاست ها شده باشد، هنوز جایی برای امیدواری به آینده وجود دارد. در غیراینصورت، با مذاکره یا بی مذاکره، ایران خود را در انزوایی قرار می دهد که نه می تواند جلوی تجاوز و تجزیه ایران را بگیرد، نه متحدانی داشته باشد که با آنها همکاری دفاعی و امنیتی و اقتصادی و نسبت به آنها تعهدات متقابل برعهده داشته باشد که آنان نیز بتوانند بسود ایران دخالت کنند.
تلگرام راه توده:
|
راه توده شماره 974 -
22 مرداد 1404
اشتراک
گذاری:
