|
10سال پیش من نتایج یک پژوهش تک نگاری را در مورد کاربرد تجربه شوروی از
صنعتی سازی در شرایط امروز منتشر کردم. شرایط متفاوت است، و در نگاه نخست،
اهمیت تصور آن دشوار است. با این وجود، آنچه را که شرایط آن زمان و امروز
را متحد می کند در نظر می گیریم.
1- نیاز عینی به توانایی کشور و اقتصاد آن برای بسیج؛
2- وضعیت، در واقع، محاصره اقتصادی، چه در آن زمان و چه اکنون، از سوی «غرب
جمعی»؛
3- بن بست بی سابقه بحران، چه در آن زمان و چه اکنون، در اقتصاد جهانی و
داخلی؛
4- نیاز عینی به برنامه ریزی متمرکز و اشکال مالکیت دولتی بر ابزار تولید،
به ویژه برای فرآیند و نتیجه صنعتی سازی رشته های صنعتی در اولویت هستند
(مهندسی مکانیک و دیگر شاخه های صنایع تبدیلی، مجتمع نظامی-صنعتی، ترابری،
ارتباطات و انرژی) به عنوان مهمترین عامل موفقیت صنعتی سازی نوین؛
5- نیاز عینی انجام صنعتی سازی، چه در آن زمان و چه اکنون، از محل منابع
داخلی نیروی کار و مالی (آن زمان به حساب دهقانان، بخش کشاورزی، و اکنون -
به قیمت ملی شدن منابع طبیعی وبرقراری مالیات واقعاً تصاعدی. و نه تصنعی
آن، مانند اکنون، و همچنین جریان کارمندان دولتی در حوزه تولید و امنیت).
6- نیاز عینی به تامین یک انگیزه و موج ملی واحد شور و اشتیاق به عنوان
مهمترین عامل در رخنه صنعتی سازی و تسریع پیروزی در عملیات ویژه. برای
اینکه مثل الان نباشد: در منطقه کورسک، هزاران غیرنظامی به بردگی گرفته
شدند، مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند و به طرز وحشیانه ای کشته شدند، و
یاروسلاول با سازماندهی کنسرت هنرمندی که به تازگی توسط ده ها شهر روسیه به
دلیل موضع ضد روسی اش طرد شده است، رسوا شود، در حالی که، رزمندگان عملیات
ویژه خواهان اصولا عدم برگزاری کنسرت و از وجوه ذخیره شده برای تسریع
پیروزی استفاده شود؛
7- نیاز عینی به افزایش نقش نوآوری اجتماعی به عنوان عاملی مهم در اجرای
صنعتی سازی و دستیابی به وحدت واقعی ملت با کاهش شکاف بی سابقه ثروت بین
ثروتمند و فقیر.
آنطور که می بینید، تجربه صنعتی سازی شوروی در تمامی بخش های آن برای
واقعیت های اجتماعی-اقتصادی امروزی غیر قابل اجرا به نظر می رسد. برای
نمونه، چه نوع شور و اشتیاق ملی واحدی می تواند وجود داشته باشد چنانچه در
نتیجه خصوصی سازی غارتگرانه دهه 1990، آنطور که آکادمیسین د.س. لووف در آن
زمان محاسبه کرد، به دلیل آن که الیگارشی ها ظاهر شده بودند، سهم سرانه
اکثریت مردم در ثروت ملی به مبلغ 5میلیون دلار به سرقت رفت. و آنطور که
مشخص شد، بین دزدها و به غارت رفته ها، تامین وحدتی، از جمله شور و اشتیاق
واحد، بسیار تردید آمیز و نامعلوم است. در سالهای جنگ کبیر میهنی، مردم پس
انداز خود را صرف تولید تانک ها و هواپیماهای اضافی کردند. اوضاع فعلی با
روند عملیات ویژه نظامی، استفاده از سلاح های دوربرد غربی در خاک روسیه،
نیاز فوری به تکرار تجربه شوروی در آن زمان دارد. و نمونه هایی در این
نتیجه وجود دارند، اما مقیاس آنها با مقیاس مورد نیاز کاملاً غیر قابل
مقایسه هستند. و اکنون اکثریت جمعیت عملاً پساندازی ندارند، برعکس، ده ها
تریلیون روبل به سازمانهای مالی بدهکار است، زیرا با حقوق آن زندگی غیرممکن
است و کارفرمایان خصوصی علاقه ای به افزایش آن ندارند و توجیه پذیر است که
این را کسوری از سود خود بینند. آری، خود الیگارشی ها خیلی مشتاق نیستند
روی پیروزی سرمایه گذاری کنند. این بدان معناست که با اجبار اقتصادی باید
وادار به بازی با قواعد لازم تحت تهدید ملی شدن کرد. بویژه این که، اکثر
شرکتهای موجود در خاک روسیه، از جمله برخی از شرکتهای دفاعی، در نتیجه
همین خصوصیسازی در مالکیت شهروندان کشورهای غیردوست از آب در آمد. معلوم
می شود که تجربه صنعتی سازی شوروی در روسیه امروزی کاملاً غیر قابل اجرا به
نظر می رسند، و چندان، در واقع قابل اجرا نیستند. این تجربه برای روسیه
امروزی بخاطر نجات کشور و مردم از نظر عینی ضروری است. نتیجه گیری اصلی
چگونه است؟
این بدان معناست که برای اجرای تجربه شوروی باید وضعیت اجتماعی-اقتصادی
کنونی فدراسیون روسیه را 180 درجه تغییر داد.
https://csruso.ru/nashi-universitety/kommunizm-i-socializm/v-a-gordeev-aktualnost-opyta-stalinskoj-industrializacii
تلگرام راه توده:
https://telegram.me/rahetudeh
|
