|
مصاحبه با کمال اوکویان دبیر اول حزب کمونیست ترکیه برای نظم نوین نمی توان به حمایت امپریالیسم امید داشت! پلاتفرم «اخبار چپ» - ترجمه عسگر داوودی |
|
«کمال اوکویان» دبیرکل حزب کمونیست ترکیه در باره مسائل جاری سیاسی مربوط به ونزوئلا و ایران و حمایت «اکرم امام اوغلو» از مسئولین «حزب جمهوری خواه خلق» ترکیه از «ماچادو» رهبر اپوزیسیون راستگرای طرفدار آمریکا در ونزوئلا تاکید می کند. او با اشاره به رضا پهلوی، پسر شاه سرنگون شده ایران، غربگرایی در اپوزیسیون ایران و ترکیه و گرایش های متمایل به اتحادیه اروپا می گوید: «مبارزان راه برابری و کسانی که برای جهانی بهتر مبارزه می کنند، باید شیوه مبارزاتی خود را از شیوه و سیاستهای مداخله جویانه امپریالیستی جدا کنند.»، « مبارزه برای استقلال و برابری حق همه ملتها است، این مبارزه امری ملی و وظیفه مردم هر کشور است. دخالت های امپریالیستی در امور مبارزاتی ملتها، نشانه تجاوزگری و چشمداشت به دارایی های آن ملت است. مثلا اخیرا طرفداران شاه در خیابان ها تظاهرات کردند، اما با حمایت چه کسی؟ کاملا مشخص است، با حمایت مالی و سیاسی امپریالیستها بویژه امپریالیسم آمریکا». در اینجا خطاب ما به نیروهای مترقی و انقلابی دو کشور ایران و ترکیه است.آیا هنوز برای «مبارزان بینش انقلابی» روشن نیست کسانی که برای نظمی بهتر مبارزه می کنند باید خود را از سیاستهای قدرت های امپریالیستی جدا کنند!؟ هر کس که این کار را انجام ندهد، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، در صف خدمت به امپریالیستها عمل می کند. این تصور که چون «رژیم ایران زن ستیز است، رژیم ایران آزادی ها را ممنوع می کند، پس بپذیریم و طوری عمل کنیم تا آمریکا حمله کند!؟» این طرز فکر تصوری به غایت اشتباه است. عده ای که ادعای انقلابیگری دارند در بعضی از رسانه ها می نویسند: بیایید از فرصت های ایجاد شده توسط امریکا استفاده کنیم و یا مستقیما پول بگیریم؛ اسلحه بخریم و آزادی مان را به دست بیاوریم.»!!! چنین آزادی هرگز وجود نخواهد داشت، فراموش کرده اید که امپریالیسم هیچ سابقه ای در آوردن آزادی و عدالت در هیچ جای جهان ندارد؟، «اگر انقلابی باشی، به تجاوز و سیاستهای امپریالیستی کمک نمی کنی.» وظیفه انقلابیون کشوری که تحت اشغال یا مداخله است، اتخاذ موضع ضد امپریالیستی است. «آیا کشوری در منطقه و در طول تاریخ وجود دارد که این نوع مداخلات و تجاوز ها را مستقیم یا غیرمستقیم تجربه نکرده باشد؟ مثلا ترکیه. ما هم در طول تاریخ از کودتاها و قتل عام ها رنج بردیم. ما از قتل پیشروها، انقلابیون و میهن پرستان رنج بردیم.» اگر در کشوری زندگی می کنید و می خواهید آن کشور را زیباتر و بهتر کنید، اگر انقلابی هستید، یکی از وظایف شما این است که نگرش خود را به چارچوب مواضع ضد امپریالیستی گره بزنید و دنباله رو آن جریانات سیاسی نباشید که به نوعی به تجاوز امپریالیستی کمک می کند. امپریالیستها با راه اندازی «انقلاب رنگی» همیشه می کوشند تا روی موج نارضایتی بحق مردم، اهداف سیاسیِ تجاوزکارانه خود را پیاده کنند. نیروهای انقلابی مراقب باشند تا دچار «رمانتیسم انقلابیِ» ساده لوحانه نشوند. آنچه اکنون در ایران و ونزوئلا می بینیم شرم آور است. به خصوص وضعیت «ماچادو»، وقتی از هزاران کیلومتر دورتر به عنوان یک انسان به آن نگاه می کنم، احساس شرمندگی می کنم. چطور ممکن است کسی این قدر چاپلوس و بیگانه پرست باشد!؟ او می گوید: «همه ثروتهای ونزوئلا را به روی انحصارهای چند ملیتی باز خواهم کرد، به آمریکا و سرمایه گذاران خوش آمد می گویم.» این همه ژاژخایی و مزخرف گویی نشانه چیست!؟ «از دهه ۱۹۸۰ شاهد یک روند ضدانقلابی بسیار قوی هستیم» بعد ها در ترکیه بعضی ها مدعی شدند که دیگر دوران ایدئولوژی به پایان رسیده است این حرف عکس برگردان همان ادعای «پایان تاریخ» «فوکویا» بود که البته بعدا خودش هم آنرا مردود شمرد، سوال این است: «آیا آنچه اکنون در آمریکا رخ می دهد، آنچه در قاره آمریکا رخ می دهد، جنگ ایدئولوژیک نیست؟» حتی بیایید به دهه ۷۰ برگردیم. کودتا آمریکائی علیه رئیس جمهور قانونی شیلی «آلنده» نیز بخشی از این روند راستگرا بود. این فرایند متاسفانه همچنان ادامه دارد، اما «ایدئولوژی انقلابی» نیز بخاطر همین سیاستهای تحمیلی و استعماری جدید همچنان زنده و پویا عمل می کند. پروسه مبارزاتی «ایدئولوژی انقلابی» چرا تمام نمی شود، چرا به پایان نمی رسد؟ چون ظلم و بی عدالتی ها در جهان ادامه دارند، در آمریکای لاتین یک سنت ضدآمریکایی بسیار ریشه دار وجود دارد. البته، مبارزه تاریخی با استعمار اسپانیا بسیار مهم است، اما وقتی به واقعیت قرن بیستم نگاه می کنیم، می بینیم انباشت نفرت از سیاستهای تجاوزکارانه آمریکایی بسیار گسترده است. تجاوز اخیر آمریکا به ونزوئلا البته بسیار خطرناک است. اما به بیداری و جهت گیری انقلابی در آمریکای لاتین دامن خواهد زد، چون در آمریکای لاتین زمینه مبارزاتی بسیار جدی علیه تجاوزات و استعمار تاریخی وجود دارد، انباشت نفرت علیه استعمارگران وجود دارد، به دلایل تاریخی مردم منطقه همیشه در حال مبارزه هستند. این موضوع برای همه کشورهای آمریکای لاتین صدق می کند. علیه رادیکالیسم دولت ترامپ و امپریالیسم آمریکا، نیروهای زحمتکش تحرک انقلابی بیشتری خواهند داشت. نشانه هایی از این موضوع نیز از هم اکنون وجود دارد. بسیاری از جنبش های سیاسی در منطقه که پیش تر خواستار آشتی بودند، پس از آخرین حمله آمریکا به ونزوئلا، بحث هایی را در رابطه با لزومِ اتخاذ روش های مبارزاتی جدید آغاز کرده اند. این ها پدیده ها تازه ای هستند و نشانه بیداری ملتهای منطقه آمریکای لاتین علیه امپریالیسم. وضعیت اجتماعی ـ اقتصادی ایالات متحده اسفبار است. بحران و فاسد به تمام سطوح جامعه سرایت کرده است. بی خانمانی از یک سو، بحران انرژی از سوی دیگر، خشونت پلیس از سوی دیگر، انواع حق کشی و بی عدالتی ها از سوی دیگر. رئیس جمهور آمریکا علنا و رسما می گوید: «من قانون را به رسمیت نمی شناسم، محدودیت هایم توسط اخلاقم تعیین می شود». فکر نمی کنم بشریت این را بپذیرد. به ویژه در آمریکای لاتین. به همین دلیل است که در دوره پیش رو، سال ۲۰۲۶ سال درگیری های بسیار عمیق خواهد بود.» در باره ایران سوال می کنید، معتقدم : کسانی که صدای خود را علیه فقر در ایران بلند می کنند باید در برابر امپریالیسم نیز موضع بگیرند . «بیایید خیلی واضح صحبت کنیم. در شرایط فعلی در ایران در دنیای ایده آل من، نظم اجتماعی مناسبی وجود ندارد. در ایران فقر وجود دارد. این موضوعی نیست که فقط با تجاوز آمریکا قابل توضیح باشد. افراد فقیر وجود دارند، افراد بسیار ثروتمند، الیگارش ها هم وجود دارند، یک نظام تثبیت شده وجود دارد، اما متاسفانه موتور تغییر در ایران بر پایه «جنبش کارگری» نیست که این نابرابری و بی عدالتی را هدف قرار دهد. بله، گاهی اوقات تظاهرات گسترده ای در ایران رخ می دهد. اما موتور محرکه این تظاهرات آن «نیروی محرکه ای» نیست که ابتکار عمل انقلابی رادر اختیار داشته باشد.نیروهای انقلابی باید با دقت به این موضوع توجه داشته باشند. ایران در مسیر یک دو راهی است: مداخله خارجی، تهدید اسرائیل و آمریکا. با توجه به غلبه فرهنگی غرب، برخی به جاسوس تبدیل شده اند، برخی دچار لیبرالیسم طبقه متوسط اند؛ کسانی هستند که رویای «انقلاب رنگی غربی» مانند بعضی از ما ها در ترکیه را دارند. این یک معضل بسیار خطرناک است، اما نیروهای استقلال طلب، ملی و مترقی باید بدانند که اگر می خواهند صدای خود را علیه فقر در ایران بلند کنند، ابتدا باید ارتباط فکری ـ فرهنگی خود را با امپریالیسم قطع کنند، دچار تلقین ایدئولوژیک غرب نشوند و در برابر تجاوز امپریالیستی موضع بگیرند و در عین حال بخشی از مبارزه بحق مردم باشند. البته برای نیروهای انقلابی اتخاذ سیاستهای صحیح انقلابی «همزمان دو شیوه» آسان نیست، هیچ مبارزه آسانی در دنیا وجود ندارد. آنها باید مراقب باشند تا آلت دست سیاستهای امریکا و اسرائیل نشوند»،«هیچ شرمی آزار دهنده از خدمت به امپریالیسم نیست.» اگر من یک شهروند ایرانی بودم که در ایران زندگی می کند، به شیوه مبارزه ام عمیقا فکر می کردم. چگونه می توانم برای جلوگیری از تهدیدهای آمریکا و اسرائیل علیه کشورم، کشوری که در آن زندگی می کنم، کمک کنم، روش مبارزه با فقر همزمان با مبارزه علیه دخالت های امپریالیستی در میهنم کدام است؟ چگونه می توانم افشاگری کنم که سیاست های به غایت اشتباه این سیستم، کشور را فقیر می کند و کشور را در موقعیتی دشوار قرار می دهد اما این افشاگری و مبارزه من به نفع اجنبی تمام نشود؟ چگونه باید در مسیر مبارزه تبدیل به یک خائن و نوکر امپریالیسم آمریکا و اسرائیل نشوم؟ هیچ اشتباهی بزرگ تر از افتادن در دام سیاستهای امپریالیستی نیست. هیچ شرمی بزرگتر از خیانت به میهن و نوکری برای امپریالیسم نیست.آلت دست سیاستهای امپریالیستی شدن واقع شرم آور است. از طرفی «ایران تهدید می شود و از طرفی مردم بحق، معترض هستند دیالکتیک علمی مبارزه را فراموش نکنیم.اولویتها را در نظر بگیریم به ویژه در صورت مداخله مستقیم خارجی، وقتی در شرایطی روبرو هستیم که از پشت صحنه سیاستهای امپریالیستی برنامه اشغال مستقیم و غیرمستقیم کشور، تجزیه و غارت منابع حیاتی کشور در تهدید است، وظیفه وجدانی ما کدام است؟ وظیفه واضح است. هدف اصلی دفع دشمن اصلی یعنی مداخله گر خارجی است. جلوگیری از خطر تجزیه میهن است، این وظیفه برای انقلابیون ونزوئلا نیز شامل می شود که کشورشان در آرامش و بطور «غیر مستقیم» به اشغال دولت ترامپ در آمده است و امپریالیسم آمریکا تمام دارایی های کشور ثروتمند ونزوئلا را بدون خونریزی و هرج و مرج در اختیار گرفته است. و اما در رابطه با ترکیه «لیبرال های مدعی اصلاح طلبی، کسانی که می خواهند توازن سیاسی در ترکیه را تغییر دهند، می کوشند تا حمایت آمریکا یا دیگر غربی ها را جلب کنند. ما برنامه شما را می شناسیم، شما حامی ناتو هستید. همین «اکرم امام اوغلو» از زندان، دستاموز امپریالیستها برای ونزوئلا «ماچادو» را ستود. این عشوه گری های حزب جمهوری خواه خلق واقعا شرم آور است.»
تلگرام راه توده:
|
راه توده شماره 998 - 22 بهمن 1404
اشتراک
گذاری:
