روزنامه پراودا- ترجمه نعمت بوستانی

همسر رهبر ملی خود خوانده بلاروس، سرگیی تیخانوفسکی، در یک بده و بستان با مقامات آمریکایی از زندان بیرون آمد. وی پس از آزادی، باز هم به راه و رسم سابق خود بازگشت. پنج سال پشت میله‌های زندان به این مدعیِ انقلاب چیزی نیاموخت، کسی که احمقانه خود را ناجی سرزمین پدری تصور می‌کرد!
در سال 2020، تیخانوسکی، وبلاگ‌ نویس که از ناکجا آباد ظاهر شد، قرار بود در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کند، اما کمیسیون مرکزی انتخابات بلاروس به دلایل عینی از ثبت نام او خودداری کرد. سپس، به جای سرگئی، همسرش سوتلانا، اسناد لازم را به کمیسیون مرکزی انتخابات برد و متعاقباً شوهر ریاست ستاد او را بر عهده گرفت.

پیک‌ های جمع‌ آوری امضا برای یک زن خانه‌ دار، همانطور که پیش‌ بینی می‌شد، به تجمعات غیرمجاز تبدیل شدند که در طی آن شوهر دیوانه، در جمع همان آشوبگران، با لباس ورزشی و بلندگو در دست و دمپایی به پا، در خیابان‌های شهر مینسک می‌دوید و فریاد می‌زد: های هوی... جای تعجب نیست که به زودی آشوبگران، شبیه اراذل و اوباش و جنایتکاران، به دلیل حمله به مأموران اجرای قانون بازداشت شدند. در جریان جستجوها، 900 هزار دلار اعلام نشده در خانه تیخانوسکی، پیدا شد. دادگاه، سرگیی تیخانوفسکی را به جرم سازماندهی شورش‌های اجتماعی، تحریک نفرت اجتماعی و سایر اقداماتی که به شدت نظم عمومی را نقض می‌کرد، مجرم شناخت. قرار بود این آشوبگر، 18 سال را در یک زندان فوق امنیتی بگذراند.

در پایان ماه ژوئن، کی. کلوگ، نماینده ویژه رئیس جمهور آمریکا، با الکساندر لوکاشنکو دیدار کرد تا علاوه بر عادی‌ سازی روابط بین دو کشور، در مورد سرنوشت «زندانیان سیاسی» که «فعالان حقوق بشر» شامل کمی بیش از هزار جنایتکار عادی می‌ شوند، گفتگو کند. پس از بازدید مهمان خارجی، 13 نفر از آنها به دلایل بشردوستانه از جمله تیخانوفسکی، آزاد شدند.

در همان روز، زندانی دیروز برای دیدن همسر محبوبش که طبق شایعات، او در طول زندگی مشترکشان هر از گاهی او را کتک زده بود، به ویلنیوس رفت. ملاقات این زوج با بهترین سنت‌های روابط عمومی توسط «رسانه‌های مستقل» تبلیغ شد و در دوربین‌ها اشک، بوسه و آغوش را نشان داد. این زوج خوشبخت با شور و شوق از «ترامپ، لیتوانی، لهستان و اتحادیه اروپا» برای یافتن یکدیگر تشکر کردند، که باعث لرزیدن «دیکتاتور لوکاشنکو» شد.

در اوج خود شیفتگی غیرقابل کنترل، تیخانوفسکی بلافاصله یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کرد، جایی که با ناراحتی در مورد «شکنجه زندان» صحبت کرد، سوگند یاد کرد که در امور «همسر، رئیس جمهور» (سویتلانا تیخانوسکایا) دخالت نکند، با فروتنی خود را «جنتلمن درجه یک» نامید، اشعار سیاسی در مورد «کود و کرم» خواند و همچنین با صدای لرزان یک زندانی، از وضعیت سلامتی نامناسب خود شکایت کرد. بنابراین، اگر او قبلاً تقریباً یک و نیم صدم وزن داشت، اکنون تقریباً دو برابر کمتر است. اما او به جای تشکر از سیستم زندان بلاروس برای یک رژیم غذایی متعادل، آن را به دلیل کاهش وزن مداوم بیشتر به دلیل تزریقات مرموز پزشکان انتقام‌ جو در «سیاه چال‌ها» سرزنش کرد. با این وجود، یک روز بعد، زوج تیخانوفسکی، مانند دوران مهد کودک، دست در دست هم، به سمت محل بازدید در ورشو شتافتند و در آنجا با رئیس جمهور لهستان  آ. دودا و وزیر امور خارجه سیکورسکی، ملاقات کردند. سرگئی که پیش از این قصد داشت به درستی بهبود یابد، پس از دریافت دستورالعمل از اربابان، «خسته از گرسنگی و شکنجه»، مهمانی شادی را در پایتخت لهستان با لباس‌های سفید- قرمز- سفید( پرچم‌ زمان اشغال بلاروس) برگزار کرد. چند صد تماشاگر بیکار برای تماشای یادگارهای زنده تیخانوفسکی آمدند و این هدف یک نمایش مضحک دیگر با شعارهای بلند... مورد استقبال قرار گرفت.

«جنتلمن اول» که به جای لباس ورزشی و دمپایی، کت و شلوار رسمی پوشیده بود، با درخشش دیوانه‌ واری در چشمانش، قاطعانه قول داد که با کمک تحریم‌های جدید کمر رژیم را بشکند، مردم را به خیابان‌های شهرهای بلاروس بکشاند تا «انتخابات عادلانه و دموکراتیک» را سازماندهی کنند و در نهایت «کشوری برای زندگی» بسازند. برای یک پیروزی سریع و شکست‌ ناپذیر، جنایتکار دیروز قصد دارد تا پنج کانال یوتیوب جدید ایجاد کند که از فاصله‌ ای امن درباره جنایات «دیکتاتوری» برنامه پخش می‌کنند. این روز تعطیل خالی از شعرهای رقت‌ انگیز زندان، عکس‌های متظاهرانه و شکایات معمول درباره کاهش وزن نبود، که با این حال، مانع از آن نشد که «شهید» لاغر اندام روز بعد در ویلنیوس گردهمایی افراد حاشیه‌ نشین را سازماندهی کند.

پس از یک تور کوتاه، تیخانوفسکی که خود را یک شخصیت سیاسی در مقیاس جهانی تصور می‌ کرد، قرار است با بت خود، ولادیمیر زلنسکی، ملاقات کند و سپس، ظاهراً، نوبت «خیر خواه» او ترامپ، خواهد رسید. بردگان نمی‌توانند بدون چکمه بوسیدن و آخور ارباب زندگی کنند. اینطور نیست که یک وبلاگ‌ نویس بازنشسته قرار باشد در یک کارخانه کار پیدا کند!

بلاروسی‌ها واکنش‌های متفاوتی به آزادی «اولین آقا» نشان دادند: از «جایگاه او همین جاست» گرفته تا «چرا این مرد بزرگ به خارج از کشور آزاد شد و برای کار در مزرعه اشتراکی فرستاده نشد؟» اما بسیاری موافقند که جای زباله‌ های سیاسی در «زباله‌ دان اروپای دموکراتیک» است، و نه در میهن وفادار، که نوکران هیچ وجه مشترکی با آن ندارند جز محل تولدشان. تیخانوفسکی گذرنامه واقعی خود را با یک «گذرنامه بلاروس جدید» به عنوان سوغاتی «مهاجر سیاسی» عوض کرده است. با این گذرنامه، او را در تابوت در سرزمینی بیگانه خواهند گذاشت.

https://gazeta-pravda.ru/issue/68-31705-12-iyulya-2025-goda/politicheskiy-musor

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده