به مردم توضیح دهید!

در پیش گرفتن هر سیاستی نیاز به لوازم و پیش زمینه هایی دارد. در عرصه مناسبات جهانی نیز محکم کردن پیوندها و اتحادها مستلزم گفتن حقایق به مردم درباره دلایل و زمینه های اتحادهاست. به همین دلیل اعلام برخی از همکاری های ایران با کشورهای چین، روسیه دارای اهمیت است.

زمامداران جمهوری اسلامی براساس سیاست قاجاری، با نشستن میان دو صندلی شرق و غرب تا به امروز کوشش کرده اند هر نوع کمک به ایران را از ناحیه کشورهایی که می گویند می خواهند با آنان "روابط راهبردی" داشته باشند انکار کنند. اگر از روسیه سلاح خریدند، عکس ایران را روی آن چسباندند و گفتند خودمان ساختیم. از کوبا تکنولوژی واکسن اوردند و گفتند خودمان ساختیم. یا به گفته جواد منصوری سفیر سابق ایران در چین، سد طالقان را از صفر تا صد چینی ها ساختند اما روز افتتاح چینی ها را کنار گذاشتند و گفتند "این سد به همت مهندسان ایرانی" ساخته شد. یا خرید نفت ایران توسط چین در اوج تحریم  ها علیه ایران.

نباید گمان کرد که اینها تنها برآمده از عقده ها و کمبودها و ناتوانی های زمامداران حکومت و قصد آنها به خودنمایی است. این مهم تر از همه برای این است که مبادا ایرانیان بدانند که کشورهای جبهه شرق به ما کمک می کنند.

به همین شکل است سرپوش گذاشتن و نگفتن واقعیت به مردم درباره ضررهای اقتصادی سنگینی که به چین و روسیه بابت تحریم ایران یا بابت آتش زدن سفارت عربستان و خراب شدن روابط ایران با کشورهای عرب منطقه وارد آمد. یا مثلا نگفتن این واقعیت که عقب نشینی از سوریه به چه قیمت سنگینی برای ایران و آن کشور تمام شد.

بنابراین تاکید بر رابطه استراتژیک میان ایران و روسیه و چین در نامه ها و پیام های ویژه رهبر جمهوری اسلامی برای پوتین را باید نشانه ای از یک تغییر رویکرد تلقی کرد.

 اگر می خواهیم با کشورهایی روابط راهبردی و استراتژیک داشته باشیم این مسیر را باید ادامه داد. کمک هایی که دیگران به ما می کنند را باید به مردم گفت، نه آن که در برابر روسیه ستیزی و چین ستیزی که قطعا غرب از خارج و سرمایه داری تجاری از داخل آن را رهبری می کنند سکوت کرد. در اینصورت است که می توان یک روابط پایدار را بنا کرد. این البته با منافع سرمایه داری تجاری ایران که نگران است مبادا روابط ایران با کشورهایی مانند روسیه و چین از طریق قراردادها و مناسبات دولتی برقرار شود و سر آنها از دریافت ارز و واردات کالا بی کلاه بماند همسو نیست. ولی منافع ملی ایران را نمی شود تابع منافع تجاری کرد که فقط به واردات کالای بقول خودشان "مرغوب" اروپایی برای ورشکست کردن تولیدکننده "ناکارآمد" داخلی می اندیشند یا به صادرات مواد خام و نیمه خام و کشاورزی.

بنای روابط راهبردی و استراتژیک از یک سمتگیری اقتصادی متفاوت با آنچه در 4 دهه گذشته در ایران حاکم بوده نیازمند است. به تعبیری دیگر، تغییر مسیر اقتصادی که در سه دهه گذشته همسو با بانک جهانی پیش برده شد و بزرگترین ضربات را به استقلال ملی ایران زد. استقلال این نیست که در خیابانها شعار علیه امریکا و اسرائیل بدهیم. استقلال ملی یعنی ایستادن روی دو پای اقتصاد و سیاست مستقل و توانا و جلب و جذب وسیع ترین اقشار مردم در پشت این سیاست. فعلا این دو پا فلج است و ایران روی ویلچر (چرخ افراد فلج) حرکت می کند. برای روی پا ایستادن این ویلچر نشین، ابتدا باید دندان تیز و درنده سرمایه داری تجاری که رابطه مافیائی را در قلب نظام شکل بخشیده کشید و این دشوارترین اقدام برای غفلت 30 و چند ساله است و دور از انتظار نیست که همراه شود با تنش های بسیار سهمگین. از جمله ترور و حتی مقاومت های مسلحانه برای حفظ این دندان تیز.

 آن سیاست راهبردی که قرار است ایران را در کنار چین و روسیه قرار دهد، در داخل کشور نیز باید مردم را در کنار حکومت قرار دهد. درحالیکه ما شاهد چنین شرایطی در داخل کشور نیستیم و همانگونه که خبرگزاری "راشا تودی" اخیرا منتشر کرده، در مسیر اتحاد با چین و روسیه نیز تاکنون افت و خیزهائی پیش آمده که چین و روسیه بارها در باره آنها گلایه و انتقادهای خود را محرمانه به رهبر جمهوری اسلامی منتقل کرده اند. قطعا بخشی از این افت و خیزها نتیجه مقاومت مافیاهای حاکم در نظام از چرخش به سمت چین و روسیه به امید ادامه پیوند با غرب بوده است. به همین دلیل است که تا پیچ و مهره های اتحادی که در نامه ها و پیام های رهبر جمهوری اسلامی به پوتین به آن اشاره شد در داخل کشور سفت نشود، از حرکت ماشین اتحاد در خارج از کشور نمی توان اطمینان داشت. و این یعنی همان گلایه ایست که چین و روسیه از ایران دارند.

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده