ترجمه: ایرج دبیری

رسانه‌های جهانی و مفسران با شور و هیجان در حال بحث در مورد استعفای دولت فرانسه هستند. این اتفاق روز دوشنبه پس از آن رخ داد که مجلس ملی (پارلمان) به نخست وزیر "فرانسوا بایرو" رأی عدم اعتماد داد.

 روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز نوشته است:

 «فرانسوا بایرو، دومین نخست وزیری بود که از پاییز گذشته برکنار شد، زمانی که رئیس جمهور امانوئل مکرون پس از یک انتخابات زودهنگام بی‌نتیجه در تابستان 2024 به یک ائتلاف میانه‌رو-محافظه‌کار روی آورد. فرانسه که به چنین فلجی عادت ندارد، بار دیگر بدون دولت است.» نیویورک تایمز با اشاره به اقداماتی که آقای بایرو قصد داشت برای خروج فرانسه از بحران طولانی مدت خود انجام دهد، خاطرنشان می‌کند که «درمان» پیشنهادی او شامل ترکیبی تلخ از مسدود کردن مزایای اجتماعی، عدم پرداخت حقوق برخی از کارمندان بازنشسته دولت و لغو دو تعطیلات رسمی بود. هدف نهایی او بازگرداندن کسری بودجه کشور به کمتر از حداکثر کسری اتحادیه اروپا، یعنی ۳ درصد از تولید ناخالص داخلی، تا سال ۲۰۲۹ بود.

نظرسنجی‌ها نشان داد که اکثریت قاطع مردم خواهان رأی منفی پارلمان به آقای بایرو هستند. نارضایتی می‌تواند به زودی به همه جا سرایت کند. یک جنبش اعتراضی سراسری که در تابستان امسال همزمان با تهیه بودجه توسط آقای بایرو شدت گرفت، قرار است روز چهارشنبه آغاز شود. این جنبش نویدبخش تشدید وضعیت انفجاری فعلی است.

روزنامه فرانسوی «بلوار ولتر» با لحنی تند درباره نتایج رأی‌گیری در پارلمان نوشت: این همان چیزی است که فرانسه روز دوشنبه، ۸ سپتامبر، نظاره‌گر آن بود. در پسِ هیاهوی معمول مجلس ملی که به دوره نخست‌وزیری بایرو پایان داد.

نمایندگان مردم فرانسه با ۳۶۴ رأی مخالف اعتماد به نخست‌وزیر، ۱۹۴ رأی موافق و ۱۵ رأی ممتنع، مالک موقت کاخ ماتیگنون را به بازنشستگی فرستادند.» سقوط چهارمین دولت مکرون از سال ۲۰۲۲ به هیچ وجه تعجب‌آور نیست: بورن، نخست‌وزیر آتال، بارنیه و بایرو نتوانستند فشار مضاعف را تحمل کنند.

آنها در یک حرکت گازانبری گرفتار شده بودند: از یک سو، توسط مردمی که از فریب‌های مداوم خشمگین بودند، و از سوی دیگر، توسط یک رئیس جمهور محدود و همیشه دسیسه‌چین، بی‌تفاوت به سرنوشت فرانسوی‌ها و طبیعتاً نامحبوب، تحت فشار قرار داشتند.

 روزنامه فیگارو می‌نویسد: «فاجعه در مقابل چشمان ما در حال وقوع است. کمبودی از نظر تعداد کاندیداها برای پست نخست‌وزیری وجود نخواهد داشت، اما بعید است که هیچ‌کدام از آنها بتوانند حمایت اکثریت پارلمان را به دست آورند. فرانسه اکنون به کشتی تایتانیک با بدنه شکسته شباهت دارد. آب در حال ریختن است، خدمه نمی‌دانند چه باید بکنند و به نظر می‌رسد کاپیتان فقط به نجات خود فکر می‌کند.

لحن تیره و تار تفسیر رسانه‌ها تصادفی نیست. بایرو چهارمین رئیس کابینه است که در 20 ماه گذشته از سمت خود کناره‌گیری می‌کند. علاوه بر این، در جمهوری پنجم هرگز رئیس دولتی در رأی اعتماد شکست نخورده است و این خود به یک رویداد تاریخی برای کشور تبدیل شده است، نشانه‌ای از اینکه کشور نه تنها یک بحران اقتصادی حاد، بلکه یک بحران سیاسی را نیز تجربه می‌کند.

فرانسوا بایرو، خود، در سخنرانی خود در جلسات پارلمانی پیش از رأی‌گیری گفت: «استعفای دولت فرانسه در صورت رأی عدم اعتماد به آن، مشکلات جدی که کشور مدت‌هاست با آن مواجه است را حل نخواهد کرد.» نخست‌وزیر گفت: «مشکلات، تهدیدها و خطرات برای فرانسه کاملاً پابرجا خواهد ماند، زیرا خانم‌ها و آقایان نمایندگان، شما قدرت سرنگونی دولت را دارید، اما قدرت پاک کردن واقعیت را ندارید. واقعیت همچنان غیرقابل‌پیش‌بینی خواهد ماند، هزینه‌ها همچنان بیشتر خواهد شد و بار بدهی، که از قبل غیرقابل تحمل بود، به طور فزاینده‌ای سنگین و گران خواهد شد.» با این حال، نمایندگان به هشدار ناامیدانه او گوش ندادند.

مخالفان معتقدند که فرانسه به تغییر در ائتلاف حاکم نیاز دارد. بنابراین، جردن باردلا، رئیس حزب مخالف پیشرو «تجمع ملی»، در آستانه رأی‌گیری گفت: «تنها یک راه برای خروج از بن‌بست سیاسی که در آن قرار داریم وجود دارد - بازگشت به حوزه‌های رأی‌گیری و ملاقات رو در رو با مردم فرانسه.» او از مکرون خواست «یا انحلال مجلس واستعفای خود و برگزاری انتخابات ریاست جمهوری جدید را اعلام کند که به فرانسوی‌ها اجازه می‌دهد مسیر توسعه کشور را تعیین کنند.»

 ژان لوک ملانشون، رهبر یکی دیگر از احزاب مخالف بانفوذ، «فرانسه نافرمان»، گفت که حزبش در ۲۳ سپتامبر روندی را در پارلمان برای برکناری رئیس جمهور فعلی از قدرت آغاز خواهد کرد

با این حال، روز سه‌شنبه، باردلا در رادیو«آر ت ال» گفت که «تجمع ملی» از ابتکار چپ‌گرایان «فرانسه نافرمان» برای راه‌اندازی سازوکاری برای برکناری رئیس جمهور کشور، از او حمایت نخواهد کرد. هر دولت جدیدی باید از مکرونیسم جدا شود. کناره‌گیری بایرو اجتناب‌ناپذیر بود. او پیش از این طرحی بسیار نامحبوب برای کاهش بودجه به میزان ۴۳.۸ میلیارد یورو ارائه کرده بود که هدف آن کاهش بدهی عمومی فرانسه (۳.۳ تریلیون یورو) و مبارزه با کسری بودجه بالا بود. او پیشنهاد حذف هزاران شغل در خدمات ملکی، کاهش پنج میلیارد یورویی هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، ثابت نگه داشتن حقوق برخی از مقامات و همچنین مزایای اجتماعی، از جمله حقوق بازنشستگی، که معمولاً سالانه با تورم تعدیل می‌شوند را مطرح کرد. بودجه پیشنهادی بایرو شامل لغو دو تعطیلی عمومی مهم - دوشنبه عید پاک و ۸ مه – بود.

با وجود این، دولت فرانسه با استناد به «تهدید (خیالی) روسیه» به دنبال افزایش فعال هزینه‌های نظامی بوده است. بنابراین، بایرو پیشنهاد داد که نیروهای مسلح فرانسه یکی از معدود حوزه‌هایی باشد که تحت تأثیر اصلاحات قرار نمی‌گیرد و اظهار داشت که بودجه دفاعی 6.5 میلیارد یورو افزایش خواهد یافت.

محبوب‌ترین حزب فرانسه امروز، حزب «تجمع ملی»، یک جایگزین ارائه می‌دهد. مارین لوپن، رهبر فراکسیون پارلمانی این حزب، اعلام کرده است که جردن باردلا، رئیس حزب، آماده است تا نخست‌وزیر جدید شود و ده‌ها نفر از اعضای حزب او نیز در صورت نیاز آماده‌اند تا پست‌های وزارتی را بر عهده بگیرند.

با این حال، لوپن محبوب که بارها با مکرون برای ریاست جمهوری رقابت کرده است، به دلیل حکم دادگاه علیه او که هنوز در حال بررسی است، نمی‌تواند در انتخابات شرکت کند. در مورد باردلا، رئیس فعلی حزب تجمع ملی، بعید است که سایر احزاب سیاسی از نامزدی او حمایت کنند.

نیویورک تایمز در تحلیل خود از بن‌بست فعلی در فرانسه می‌نویسد: «با تقسیم پارلمان به بلوک‌های راست افراطی، میانه‌رو و چپ، که هر کدام به اندازه کافی بزرگ هستند تا باعث ایجاد بن‌بست شوند، فرانسه از زمانی که مکرون انتخابات پارلمانی زودهنگام را برای ژوئن ۲۰۲۴ اعلام کرد، در وضعیت شومی قرار گرفته است؛ اقدامی که ظاهراً یک ژست دمدمی مزاج دیگر است که سیاست فرانسه را زیر و رو کرده است.»

نیویورک تایمز بن‌بست فرانسه را با مشکلات شدید اقتصادی و مالی آن توضیح می‌دهد. این نشریه خاطرنشان می‌کند که کسری بودجه فرانسه در سال ۲۰۲۴ به ۱۶۸.۶ میلیارد یورو یا ۵.۸ درصد از تولید ناخالص داخلی رسیده است که بالاترین میزان از زمان جنگ جهانی دوم است و به طور قابل توجهی از حد ۳ درصد تعیین شده در منطقه یورو فراتر می‌رود.

 دولت ۱.۵ تریلیون یورو درآمد دریافت کرد، اما ۱.۶۷ تریلیون یورو را صرف تأمین بودجه دولت‌های ملی و محلی و سیستم تأمین اجتماعی کردبه همان اندازه، تخفیف‌های مالیاتی آقای مکرون برای کسب‌وکارها و ثروتمندان مشکل‌ساز است. درآمدهای مالیاتی از زمان روی کار آمدن آقای مکرون در سال ۲۰۱۷، با وعده افزایش رقابت‌پذیری فرانسه و جذب سرمایه‌گذاری خارجی، از ۵۴ درصد به ۵۱ درصد تولید ناخالص داخلی کاهش یافته است. او تخفیف‌های مالیاتی سخاوتمندانه برای شهروندان شاغل را دائمی کرده و مالیات بر ثروت ملی را کاهش داده است که باعث تحسین سرمایه‌گذاران و لقب «رئیس‌جمهور ثروتمندان» از سوی منتقدانش شده است.

به گفته «اریک هایر»، مدیر رصدخانه اقتصادی فرانسه در پاریس، این سیاست منجر به افزایش نابرابری اقتصادی شده است. طبق گزارش دیوان محاسبات، در مجموع، معافیت‌های مالیاتی سالانه حدود ۵۰ میلیارد یورو برای خزانه‌داری فرانسه هزینه داشته است.

 امروز، بدهی فرانسه به ۳.۳۵ تریلیون یورو رسیده است و انتظار می‌رود امسال به ۱۱۶ درصد تولید ناخالص داخلی برسد که یکی از بدترین‌ها در منطقه یورو است. پرداخت بهره از ۲۶ میلیارد یورو در سال ۲۰۲۰ به ۶۶ میلیارد یورو افزایش یافته است که از بودجه‌های آموزش و دفاع فراتر رفته است. این نتایج ناامید کننده منجر به کاهش شدید استانداردهای زندگی و کاهش اقتدار دولت حاکم شده است و نتیجه این امر افزایش استقراض و افزایش بدهی عمومی بوده است.

در نتیجه، بر اساس نظرسنجی که توسط گروه «وریان» برای روزنامه فیگارو در این ماه انجام شد، ماکرون تنها 15 درصد از رأی‌دهندگان را به خود جلب کرده است که نسبت به ماه ژوئیه شش درصد کاهش یافته است. این نظرسنجی نشان داد که 14 درصد از پاسخ‌دهندگان از بایرو حمایت می‌کنند، سطحی از عدم محبوبیت که عملاً برای یک نخست وزیر فرانسه بی‌سابقه است.

اما مهم ترین نکته این است که رأی عدم اعتماد به بایرو، رأی عدم اعتماد به رئیس جمهور مکرون نیز بود که او را منصوب کرده بود. تصادفی نیست که تجمعات مخالفان که در آستانه رأی گیری در پارلمان برگزار شد، با شعار: «مکرون، برو گمشو!» برگزار شد.

همانطور که اشاره شد، فروپاشی سیاسی دولت مکرون همچنین ناشی از تلاش‌های ناموفق او برای تغییر توجه مردم از بحران اقتصادی رو به وخامت به مسائل سیاست خارجی بود. بنابراین، در ماه‌های اخیر، رئیس جمهور فرانسه سخت تلاش کرده است تا خود را به عنوان یک رهبر اروپایی جا بزند. او به شدت در تلاش بوده است تا "ائتلافی از کشورهای مایل" را در اروپا برای اعزام نیروهای خود به اوکراین تشکیل دهد، به کیف و واشنگتن سفر کند و دائماً زلنسکی را برای ادامه جنگ تحریک کند.

علاوه بر این، او اعلام کرد که روسیه دلیل اصلی مشکلات فعلی فرانسه است. مکرون بار دیگر شهروندان را متقاعد کرده است که روسیه ظاهراً فرانسه را تهدید می‌کند. با این حال، آنچه «دخالت روسیه» نامیده می‌شود هیچ ارتباطی با کسری بودجه، مشکلات بخش آموزش و پرورش و سایر مشکلاتی که فرانسه در حال حاضر با آن مواجه است، ندارد.

به نظرمیرسد خود رهبر فرانسه بود که هشت سال کشور را به سوی هرج و مرج و فاجعه سوق داد. محبوبیت رئیس جمهور نیز به دلیل رسوایی‌های متعدد کاهش یافت. به عنوان مثال، عکس او با کیسه‌ای از "پودر سفید" هنگام عزیمت به کیف برای دیدن زلنسکی با قطار در معیت روسای دولت آلمان و بریتانیا، واکنش شدیدی را برانگیخت و روزنامه‌نگاران سیاستمداران را با چیزی که آنها مواد مخدر می‌دانستند، غافلگیر کردند. البته مقامات رسمی پاریس این موضوع را انکار کردند، اما به گفته آنها، "طعم پس از مصرف" همچنان باقی ماند. اختلافات خانوادگی مکرون نیز به محبوبیت او نیفزود. وقتی همسرش به رئیس جمهور در پله‌های هواپیما سیلی محکمی زد و این حادثه پخش شد، باعث اظهار نظرهای تند و تیز بسیاری از فرانسوی‌ها شد.

خبرنگار گاردین از پاریس می‌نویسد: «بحران سیاسی فرانسه شکاف عمیقی را بین مردم و سیاستمداران آشکار می‌کند. بسیاری از معترضانی که اقدامات آنلاین را سازماندهی می‌کنند، درباره بی‌عدالتی اقتصادی صحبت کرده‌اند. مطالعات نشان داده است که فقر در فرانسه رو به افزایش است و تمرکز فزاینده ثروت موروثی، آن را با فرانسه قرن نوزدهم مقایسه کرده است.

فرانسه اکنون واقعاً یادآور کشتی تایتانیک با بدنه‌ی ترک‌خورده است. آب به داخل می‌ریزد، خدمه نمی‌دانند چه کار کنند، و به نظر می‌رسد کاپیتان فقط به نجات خودش فکرمی‌کند.

https://www.stoletie.ru/politika/francija_v_khaose_893.htm

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده