بازی موش و گربه

میان خامنه ای و احمدی نژاد

آیت الله خامنه‌ای در یک سخنرانی در هفته گذشته مذاکرات با امریکا را رد کرد. ولی این بار نیز رد مذاکرات نه از موضع قدرت که از سر ضعف بود. درواقع هدف آقای خامنه‌ای در تمام سخنان خود اثبات این نکته بود که این او نیست که مخالف مذاکره است بلکه این امریکاست که در ادعای مذاکره خود صادق نیست. بنابراین بار مسئولیت عدم مذاکره و پیامدهای آن بر دوش او نیست، بلکه بر دوش امریکاست و اگر معلوم شود که امریکا صداقت دارد مذاکره مجاز است و ایشان با آن مخالف نخواهد بود.
خامنه‌ای با این موضع هم فعلا فرجی از این ستون تا آن ستون برای خود جستجو کرد و هم راه عقب نشینی را باز گذاشت. سخنان آقای خامنه‌ای نشان داد که وی بیش از آنکه به فکر نجات کشور و حتی نظام باشد، به فکر نجات خود است. در واقع هدف او - یا لااقل نتیجه عمل او- ادامه وضع موجود تا آخرین لحظه ممکن است. یعنی تا زمانی که ایران همه امکان‌‌ها و برگ‌‌های خود در مذاکره را از دست داده باشد و دیگر جز تسلیم چاره‌ای باقی نمانده باشد.

شکرالله پاک نژاد، یکی از معروف ترین زندانیان سیاسی دوران شاه بود. در فلسطین دوره دیده و به ایران بازگشته بود و گروهی که او را در ارتباط با آن دستگیر کردند گروه فلسطین نام داشت.

شهرت او به دلیل دفاع حقوقی و جسورانه ای بود که در دادگاه از خود و نسل جوان کشور که همه راه های فعالیت سیاسی را رژیم شاه به روی آن بسته بود کرد. (این دفاع را اخیرا راه توده منتشر کرد که می توانید از اینجا ببینید.)
در آن دادگاه محکوم به حبس ابد شد و تا آستانه انقلاب بهمن 57 در زندان شاه ماند. در جریان انقلاب ایران از زندان بیرون آمد و پس از تاسیس جمهوری اسلامی بنیانگذار یک جریان سیاسی شد بنام "جبهه دمکراتیک ملی" که دکتر "متین دفتری" خواهر زاده مصدق ، ناصر پاکدامن، بهمن نیرومند، منوچهر هزارخانی و چند تن دیگر “از بنیانگذاران آن بودند. این جبهه طرفدار اقدامات مسلحانه نبود اما حکومت مذهبی و در انحصار روحانیت را قبول نداشت. چند تظاهرات خیابانی در دورانی که مجاهدین خلق بی وقفه در خیابان ها حادثه آفرینی می کردند منجر به یورش حکومت به این تشکل شد. متین دفتری به دام نیفتاد اما شکرالله پاک نژاد دستگیر شد.  ... ادامه

---------------------------------------------------------------------------------

در ارتباط با مطلب "سئوالات نسل جوان…" در همین شماره راه توده

بیانیه سازمان مجاهدین خلق

خطاب به آیت الله خمینی

---------------------------------------------------------------

شعاری که هرگز از تابلو به جامعه نیآمد!

این عکس و خبر مربوط به حضور شاه در مجلس، در سال 1328 است. آن تابلوی "امرهم بینهم شورا" هم بالای تریبونی که شاه پشت آن سخنرانی می کند نصب بوده است. و این "بینهم شورا" چه سرنوش و سرگذشتی در ایران دارد. در جمهوری اسلامی هم شعار همین بود و کار رسید به "امرهم رهبر" و در زمان شاه هم کار رسید به "امرهم شاه". ما نمی دانیم در زمان حضرت علی یا حضرت محمد واقعا شورائی در کار بوده یا نه، اما این را میدانیم که نه در دوران خلفا و نه در زمان سلطه اعراب بر ایران و نه در دوران صفویه و ادامه آن در زمان قاجاریه و پهلوی و حالا، جمهوری اسلامی آنچه که به آن عمل نشده، همین شور و مشورت بوده است. البته از ابتدا منظور از این شور و مشورت و "امرهم بینهم شورا" مشورت با مردم و قبول رای و نظر مردم بوده است. واقعا اگر شاه اهل مشورت بود و حکومت "امرهم بینهم شورا" شاه سقوط می کرد؟ و اگر جمهوری اسلامی به راهی که می رود، ادامه بدهد، سرانجامی بهتر و متفاوت تر خواهد داشت؟ عجیب است که در هیچ حکومتی – بویژه در کشورهائی نظیر کشور خودمان- از تاریخ و از گذشته درس نمی گیرند. هم اکنون در مصر و تونس هم تکرار همین درس نیاموختن از گذشته حاکم است!